Man man man wat ben ik toch veel bezig met keuzes maken. Ga ik vandaag douche en m’n haar wassen OF stofzuigen. Ga ik vandaag een stukje wandelen OF boodschappen doen. Ga ik dat wasje doen OF afspreken met die vriendin.
Vroegâh – pre longcovid – was dit helemaal geen issue. Hoefde ik niet na te denken over zulke kleine dingen. Was het allemaal en en en in plaats van of. Wat een luxe!
Deze keuzes maken ook dat ik veel makkelijker dingen loslaat. Waar ik voorheen iedere week een stofzuiger door m’n studio haalde, of dagelijks de afwas deed, laat ik dat steeds meer varen. Want ik ga liever wandelen en spreek liever met iemand af dan dat ik m’n huishouden op orde heb. Klinkt best logisch toch? Maar in de eerste paar maanden van mijn ziek zijn had ik het daar best moeilijk mee, zat ik nog behoorlijk in de weerstand en frustratie. Gelukkig lukte het me al snel om de keuze te maken om hier niet tegen te vechten. Ik koos ervoor om er het beste van te maken.
En we hebben altijd een keus. Niet alleen een keuze in wat we doen, willen of moeten. Maar ook de keuze of je een situatie aanvaard. En kies je voor die aanvaarding, dan maakt dat de situatie meteen al veel lichter.
Het aanvaarden van een situatie betekent niet dat je je er bij neerlegt en de handdoek maar in de ring gooit of in de slachtoffer rol kruipt. Het betekent dat je ziet wat er gebeurt en wat er aan de hand is, om vervolgens te doen wat er, binnen jouw cirkel van invloed, mogelijk is. Dan kan je die handdoek oppakken, ondanks het bloed, zweet en tranen dat erin zitten. En kan je leiderschap pakken over je eigen leven.
Het aanvaarden van een situatie betekent dat je de pijn, het ongemak of het verdriet van een situatie waarneemt en toe laat. Om vervolgens met de erkenning van deze gevoelens een keuze te maken. Laat ik deze gevoelens de controle nemen over wat ik doe? Of aanvaard ik ze en doe ik wat ik op dit moment kan?
Natuurlijk is dat soms makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker als we middenin die emoties of in een vervelende situatie zitten. Alleen zodra de eerste hevigheid van de emoties of de situatie af is, is daar direct alle ruimte voor een keuze (of moet ik zeggen alle ruimte voor aanvaarding 😉 ).
Keuzes maken gaat niet alleen maar over kiezen hoe je ergens mee omgaat, maar ook daadwerkelijk kiezen voor dit of dat. Ik begon mijn blog met vrij makkelijke keuzes. Keuzes waar mijn wereld niet van op z’n kop gaat staan (hooguit mijn innerlijke criticus die vind dat er iedere week gestofzuigd moet worden). Noodzakelijke keuzes gezien mijn beperkte energie, maar niet perse moeilijk.
Hoe maak je keuzes waar wel meer vanaf hangt? Die wel een flinke impact op je leven hebben. Daar zijn ontiegelijk veel manieren voor. Je kan een pro/con lijstje maken, een muntje opgooien, eeuwig gesprekken voeren en advies inwinnen bij dierbaren en ga zo maar door.
Mijn devies is vooral VOELEN. Luisteren naar mijn lijf, ik ken het, voel wat het mij wil vertellen. Zo herken ik die enthousiaste kriebel als een ja, of die kramp als een nee.
En wat is het ergst wat je kan overkomen als je een ‘verkeerde’ keuze maakt? In sommige gevallen kan je gewoon terugkomen op je keuze, dan is er helemaal geen man overboord. En heb je echt een verkeerde afslag genomen en is het eenrichtingsverkeer of is een u turn verboden, dan neem je toch de volgende afslag? Duurt het iets langer voordat je op je eindbestemming bent, maar wie weet wat voor moois je dan tegenkomt wat je anders zou missen?! In het slechtste geval heb je er iets van geleerd!
En zit je door je keuze echt in de shit, dan kan je altijd om hulp vragen (ja echt dat kan). Én heb je altijd de keuze om je situatie te aanvaarden.