Toen ik net (long)covid had schreef ik een instagrampost over dat ik het gevoel had dat mijn sterke lijf mij in de steek liet. Zo voelde dat. Van 120% naar 10%. Dat was even slikken. En ik had het gevoel dat mijn lijf het niet meer deed en dat voelde heel vervelend.
Maar mijn lijf deed en doet het eigenlijk fantastisch! En die realisatie had ik vanmiddag toen ik heerlijk ontspannen lag te liggen op een massagetafel.
Ik neem je even mee hoe ik op deze tafel terechtkwam en waar die realisatie vandaan kwam.
De afgelopen maanden kon ik vrij weinig, als je m’n andere blogs hebt gelezen dan heb je al een beetje inzicht hoe het met me gesteld was en is. En terwijl ik vrij weinig energie in mij had en veel tijd doorbracht op de bank, kwamen er ook allemaal interne processen op gang. Ik had in de beginperiode ook al vrij snel bedacht dat dit dan maar een mooie tijd zou worden waarin ik aan mezelf kon werken. Dus die interne processen heb ik vol in het gezicht aangekeken.
Mijn lichaam zei ho, stop. En ik zei, oké naar binnen keren dan maar.
Dus de afgelopen maanden heb ik behoorlijk wat schaduwwerk gedaan (check mijn ‘holisme’ pagina als je meer wilt lezen over schaduwkanten). Een coachingstraject, veel lezen, gewoon maar zitten met mijn eigen gevoelens en tranen.
Maar nu is wel welletjes. Met alleen maar naar binnen keren en proces na proces doorgaan kom ik er niet. Uiteraard heeft het me veel gebracht, maar het wordt tijd om alles wat ik ontdekt heb in de praktijk toe te passen. Want in het echte leven komen er ongetwijfeld weer genoeg triggers voorbij. Dus ik ben heel benieuwd of ik alles wat ik ontdekt en geleerd heb mee kan nemen de wereld in. Sidenote: moet ik wel nog even ergens wat energie vinden om weer echt de wereld in te stappen 😉 maar dat komt vanzelf. De energie komt langzaam maar zeker steeds iets meer terug.
Maar wat heeft dit nu allemaal te maken met die ode aan mijn lijf?
Ik merkte dat ik door al dat (waardevolle) getuur naar binnen teveel in mijn hoofd ging zitten. Ik doe mijn dansjes en ik grond me goed tijdens mijn meditatie, maar toch voelde ik me ‘zweven’. En hoe kan je beter gronden en weer echt in je lijf aankomen dan met een massage? Het is niet voor niets onderdeel van mijn skillset als holistisch therapeut.
Dus toen er vlak voor mijn verjaardag een instagramadvertentie van een massagepraktijk langskwam die precies verwoorden waar ik behoefte aan had, hoefde ik geen twee keer na te denken en gaf ik mezelf een extra lange intuïtieve massage cadeau.
En toen ik vandaag op de massagetafel lag en zij precies voelde waar mijn lijf wat extra aandacht nodig had, kwam het besef dat ik de afgelopen maanden aan mijn lijf heb gedacht als een negatief iets. Ik veroordeelde het omdat ik niet kon wat ik pre-covid kon. Ik vond het stom dat ik buitenadem raak van een trap oplopen. Dat mijn lijf zo moe is dat ik steeds maar weer keuzes moet maken in wat ik wel of niet ga doen. Gelukkig kwam er ook het besef dat dat zo niet waar is!
Want ooh mijn mooie lijf doet zó ontzettend veel. Ze beschermt, ze leeft, ze brengt genot, ze danst, ze klopt, ze voed, ze rust, ze brengt me waar ik gaan wil, ze voelt, ze werkt (ontzettend) hard. Dus bij deze een ode aan mijn lijf. Want ze is fantastisch.
En terwijl ik dit typ lig ik gevloerd op de bank, want dat mooie lijf is ondertussen ook nog eventjes aan het menstrueren. Dus ben ik deze dagen gewoon extra lief voor mezelf en geef ik mijn lijf precies wat ze nodig heeft; aandacht, rust & liefde. Zodat ze mij kan dragen.