Ik mag er op vertrouwen.
Op mijzelf
Op mijn familie
Op mijn vrienden
Op mijn lijf
Op mijn hart
Op het universum
Ik mag er op vertrouwen dat alles altijd beter wordt. Dat wat ik op mijn bordje krijg precies is wat ik nodig heb. En nooit teveel zal zijn voor wat ik aan kan.
Ik mag er op vertrouwen dat ik sterk ben. Dat ik altijd de mooie dingen zie. Dat ik worstel en boven kom. Dat in zachtheid kracht huist.
Ik mag er op vertrouwen dat alle mensen om mij heen er zijn met een reden. Om me een spiegel voor te houden. Om mee te lachen. Om er gewoon voor mij te zijn. Om van te leren. Om van te houden.
Ik mag er op vertrouwen dat mijn hart niet stuk gaat door het open te stellen. Dat mijn hart genoeg en meer liefde heeft dan ik me kan voorstellen.
Ik mag vertrouwen op mij.
Mooi geschreven, slecht uitgevoerd
Dit poste ik op instagram in maart van dit jaar. Mooi geschreven, slecht uitgevoerd. Want daarna kwam de zomer in zicht en was mijn energielevel nog niet daar waar ik zo hoopte dat ze zou zijn. En raakte ik even al het vertrouwen kwijt. Ik had zo’n grote stip op de horizon van deze zomer gezet. Met de zomer zou ik er ‘weer helemaal zijn’. Ik had bedacht dat mijn longcovid klachten dan wel over zouden zijn en ik weer vrolijk door het leven zou huppelen.
Helaas.
De zomer was daar, maar ik nog niet. En ik mocht erop vertrouwen dat dit was wat ik aankon en ook precies was wat ik nodig had. Alleen dat voelde ik toen niet. Mijn vertrouwen was foetsie.
Ik voelde me somber, had moeite de lichtpuntjes te zien, voelde me eenzaam en was verslaafd aan Instagram. Tot het punt bereikt was dat ik er genoeg van had. Van Instagram, maar ook van hoe ik me voelde. Een gesprek met een psycholoog stond al ingepland, maar het was ook tijd om Instagram te verwijderen.
Na het afkicken van de dopamineverslaving voelde het alsof ik vakantie had. Ik had ineens tijd over. Maar daardoor zat ik ook langer met mijn sombere gevoelens opgescheept. Dat voelde dan wat minder als vakantie.
Maar doordat ik minder afleiding had moest ik wat met die sombere gevoelens. En door er iets mee te doen, door er mee te zitten, door het te zien en er mee te zijn werd het leven steeds weer een beetje leuker. Ook omdat alles veranderlijk is, maar ook omdat ik al die shitty gevoelens aankeek. En door ze aan te kijken werden ze minder. Langzaam maar zeker kwam ook het vertrouwen weer terug.
Op zoveel momenten liet het leven mij zien dan ik mag vertrouwen.
Bij de psycholoog ging er ineens een sessie helemaal over vertrouwen. Bij de embodied dance sessie van Emmelie voelde ik het vertrouwen in mijn lijf weer. Ik trok op een ochtend een kaartje met de tekst ‘vertrouwen’. En ik kwam het woord op bijzondere plekken tegen. Ik voelde aan alles dat ik weer mocht gaan vertrouwen. Op mijn lijf. Op mijn hart. Op het universum. Op mijzelf.
En als kers op de taart vroeg iemand naar de betekenis van mijn naam. Deze heb ik heus al wel een paar keer opgezocht, maar het bekleef niet. Dus ik google ‘Betekenis Fé’. Driemaal raden wat mijn naam betekent. Juist! Vertrouwen. Hoe mooi is dat!
Wat een heerlijk gevoel, dat vertrouwen. Als je alleen maar hoeft te vertrouwen. Voor mij voelt het als achterover leunen, als gedragen worden. Niet dat ik niets hoef te doen en alles maar over me heen moet laten komen. Maar in vertrouwen leven geeft mij een veilig gevoel, het voelt als een warm bad waarin ik kan ontspannen. Waar ik alleen maar hoef te zijn. En ik mag vertrouwen op een goede uitkomst.
Als ik fysiek achterover leun, mijn ogen sluit en denk aan dit vertrouwen, aan dat warme bad, dan voel ik dat in mijn borst. Een warm en veilig gevoel dat als een knisperende en gloeiende bol deze warmte verspreid. Vanuit mijn hart. En daar voel ik vol vertrouwen de fantastische vrouw die ik ben. Zolang ik trouw ben aan mezelf en vertrouw op mijn innerlijke wijsheid, dan komt alles op zijn pootjes terecht.
Dat betekent niet dat ik alles ‘goed’ doe, ik maak verkeerde keuzes, doe soms stomme dingen, maar dat zijn vaak lessen die ik nog te leren heb. Zodra ik dat herken en erken volgt er weer een verdieping in mijn zijn. En dat vertrouwen in mijzelf helpt daar ontzettend bij. Die bron binnen in mezelf, die er altijd voor me is. In goede, maar vooral in minder goede tijden.
Ik vertrouw
In maart schreef ik ‘ik mag er op vertrouwen’. En nu voel ik;
Ik vertrouw
Ik vertrouw mijn lijf
Ik vertrouw mijn hart
Ik vertrouw het universum
Ik vertrouw mijzelf
Want als ik mezelf heb, komt altijd alles goed.
Als je dingen herkent of iets wilt delen naar aanleiding van mijn verhaal, voel je vrij om dit te doen. Of wanneer je verlangt naar (meer) vertrouwen; mijn DM op instagram staat altijd open!