Dat mag ik echt nog gaan doen.
Van mijn oude leven. Van de energie die ik toen had. Van wat ik allemaal deed (en Meine Gute wat deed ik veel!).
Afscheid nemen van die Fé, zodat ik niet meer hoef te denken in ‘als ik weer ben zoals ik was pre-covid, dan ben ik weer gelukkig, dan tel ik weer mee in de maatschappij, dan heb ik weer een sociaal leven, dan pas ben ik weer beter, etc etc’
Een als … dan … vergelijking is nooit fijn natuurlijk, dat laat je denken dat het ergens anders altijd beter is. Dat waar je nu bent niet goed genoeg is. Dat er perse nog iets bereikt moet worden voordat er pas geluk, plezier of rust bereikt kan worden. Iets met gras en groener.
Maar ik doe het nog best vaak. Denken (en vinden) dat het weer zo moet als vanouds. Weer vol gas het leven leven. Zonder stil te staan, zonder ruimte voor spontaniteit en met maar een beetje rust hier en daar.
Wat gebeurd er als ik dat oude leven los mag laten? Als ik echt afscheid neem van die versie van mezelf? Als ik niet meer een weg terug hoef te vechten naar die oude ik? En niet meer als een malle tegen de stroom in zwem? Of zoals in m’n vorige blog tegen de klippen op aan het lopen ben?
Dan wordt het leven, mijn leven, meteen een avontuur merk ik. En ik hou van avontuur, dus dat komt goed uit. Wat ga ik dan allemaal ontdekken? Waar ga ik dan uitkomen? Het voelt enorm bevrijdend. Alsof ik als Bilbo (ja inderdaad, die hobbit uit lotr) op m’n blote voeten (maar dan zonder de vele teenharen) de weide wereld in trek.
Je zou denken dat ik dit na 1,5 jaar al wel een keer bedacht had, maar op een of andere manier klikt dit nu pas. Of misschien is het de winterdip waar ik langzaam uitraak en ik dingen weer wat helderder zie. Anyway! Het voelt in ieder geval fijn. Weer op avontuur gaan! Maar dan gewoon op mijn manier; langzaam & gestaag mijn wereld weer beetje bij beetje uitbreiden.
En dan af en toe dit;
