Ik ben graag alleen. Dat heb ik ook nodig. Een extraverte introvert ben ik (of welk labeltje je er ook op kan plakken). Ik kan genieten van alleen thuis zijn. Met een boek op de bank. S avonds wat kaarsjes aan. Lekker aquarellen met muziek op de achtergrond. En na afspraken met veel prikkels heb ik die tijd ook nodig. Om af te schakelen. Om de indrukken te verwerken. Om op te laden.
Tegelijkertijd ga ik enorm goed op (leuke!) mensen om heen. Dan raak ik geïnspireerd, word ik enthousiast. Een beetje reuring in de tent. Erop uit en nieuwe dingen ontdekken. Leven! Plezier maken!
Nou komt dat introverte stuk goed van pas tijdens longcovid. Alle tijd om te lezen, series te kijken, te cocoonen. Ik mediteer me wat af. Ik neem de tijd voor wat soulsearching en om te voelen en ontdekken wat nu echt belangrijk voor me is. Tijd alleen, in de positieve zin, is soms heerlijk. Solitude heet dat zo mooi in het Engels.
Maar zo langzamerhand bekruipt de eenzaamheid me.
En ik ben geen mopperaar, vaak juist lekker positief, en ook van het niet bij de pakken neerzitten, dus ik vermaak me wel en ik ontdek nieuwe hobbies. Ik doe wat ik kan.
Maar steeds vaker voel ik me alleen.
En ik heb lieve mensen om me heen, die bij me inchecken, die langskomen.
Maar er zijn dagen dat ik geen woord zeg.
En tegelijkertijd vind ik dat ik niet mag klagen.
Maar al 5 maanden niet (echt) mee doen aan het sociale leven. Niet werken. Niet sporten. Niet de energie hebben om dingen te ondernemen.
Dat is niet makkelijk.
Het gevoel van aan de zijlijn staan, terwijl ik eigenlijk de wedstrijd wil spelen.
En ik voel dat het beter gaat, ik zie het licht aan het eind van de tunnel. Maar ik weet ook dat ik nog wel even te gaan heb.
En nu is het de kunst de gevoelens van eenzaamheid niet onder het tapijt te schuiven. Want er een positieve draai aan geven dat kan ik wel en zien wat voor moois deze periode me brengt ook. Maar soms is het ook even heel erg kut. En dat mag er gewoon zijn en gevoeld worden.
Want zonder donker geen licht.