Geef me zon
Geef me licht
Geef me ruimte
Geef me kracht
Geef me moed
Geef me hoop
Want het begint allemaal een beetje op te raken.
Want het wordt steeds moeilijker om aan te boren.
Want het duurt nu al zo lang.
Zo lang dat ik steeds vaker de moed begin te verliezen en het steeds moeilijker wordt om het positief in te zien.
Het is zwaar.
De afgelopen 9 maanden waren verre van fantastisch, maar over het algemeen lukte het me aardig om positief te blijven. “Ik leef lekker volgens de seizoenen, in de lente krabbel ik nog verder op en in de zomer doe ik weer mee” zei ik.
De zomer. Dat was mijn stip op de horizon. En nu de zomermaanden dichterbij komen, begint die hoop langzaam te vervagen. Want al ga ik nog steeds vooruit qua energie, het gaat zó ont-zet-tend lang-zaam… En ik weet, deze zomer zit ik niet zo vol energie als ik had gehoopt.
Dus weer aanpassen, weer accepteren dat het niet gaat zoals gedacht. En steeds vaker denk ik wat als dit mijn nieuwe normaal is? Wat als ik nooit meer de energie terug krijg die ik had? En dat maakt dat er de laatste tijd meer sombere, dan vrolijke gedachtes rondgaan in mijn hoofd.
En probeer dan maar eens te practicen what you preach. Dat is niet makkelijk. Mijn schermtijd vliegt door het plafond, ik ben verslaafd aan dopamine en krijg lage rugklachten van het bankhangen. Niet in mijn lijf, maar juist in mijn hoofd zit ik. Dat is er wat er gebeurd, want dat is makkelijk, dat zorgt ervoor dat ik all the feels niet hoef te voelen. Maar eerlijk gezegd word ik van niet voelen ook niet perse blij (joh!) en komt alles wat ik onderdruk twee keer zo hard terug.
Dus heb ik sinds kort een offline dag per week, stort ik me op een nieuwe hobby (iemand nog interesse in iets geborduurds ;)) en heb ik een intake gehad bij een psycholoog.
En ook mag ik weer wat vaker een woonkamerdansje doen, of het er allemaal even uit shaken. Weer dat lijf in. En alles doorvoelen. Want ik weet dat dat het allemaal weer lichter maakt. Een emotie is niet voor niets energy in motion. Dus mag het ook bewegen. Door mijn lijf.
Maar het blijft ook gewoon zwaar.
En tegelijkertijd voel ik me sterk, voel ik dat deze (bijzonder) lange adem nodig is, dat het zorgt voor een great reset van mezelf. Van wie ik ben, van wat ik belangrijk vind. Ik leer mezelf door en door kennen. En wat de toekomst mij ook gaat brengen, het wordt mooi!
Ik heb het zwaar. En ik ben trots op mezelf.
Zo mooi hoe alles naast elkaar bestaat. En hoe alles elkaar nodig heeft. Iets met yin en yang.